Tekmil insanlık her an Allah duygusuna aç,
Zihinler şirâzesiz, zihinler O'na muhtaç.!
Sezer her zaman apak vicdanlar bu duyguyu,
Düşünce çıkmazları Rabb'e ulaşma koyu...
İlmin o engin ufku, mantıkın hünerleri,
Doldurmuyor imandan boşalan o yerleri.
Bir sürü ulemâ ve bir sürü de filozof,
Nazariyeleri çarpık, düşünceleri kof.
Ne fikirlerinde sadra şifa veren beyan,
Ne de madde ötesini olduğunca duyan:
Bunlara bakarsan, her şeyin mebdei meçhûl,
Bütün eşya sebepsiz sonuç, illetsiz ma'lûl...
Oysa, her renkte ve her seste O'ndan bir mânâ,
Rûh ve hikmet ufkunda her şey insandan yana:
Varlık O'nun nûru, o Nûr'un dalgalanışı,
O, hem varlığın hem de hâdiselerin başı...
Bu sırrı kavrayan gönüller oturaklaşır;
Ancak oturaklaşan rûhlar O'na ulaşır.
Gözsüz görmese de, her yanı O kaplamakta,
Kalbe hep bu ilâhî münasebet akmakta..
Bütün hisler O'na uyanmakta perde perde,
Bir vuslat istikametinde ki, az ilerde...
Her tarafta kevserden gürül gürül çeşmeler,
Her yanda insan-Allah bestesinden nağmeler.
Fikir bu ufka erip gönülle birleşince,
Ayrı bir visal kapısı açılır her gece.
Bu eşiği aşan rûh kendi özüne erer,
Mırıldanır: var olmaktan gâye buymuş meğer...
Sızıntı, Eylül 1995, Cilt 17, Sayı 200
İlgili Yazılar:
|
