Yunus'un rûhuna

Gönül Seni bulmuş ise,
Başkasını anar mı hiç!
Ateşine yanmış ise,
Başka nâra yanar mı hiç!

Bir akşam hüznü vardı o eski bahçelerde,
Vedâ ediyordu hasretle güller hayata.
Küskündü çemenler ve çemenzâr kâinata;
Kapanıyordu her yanda ziyâ perde perde..
Serince bir poyraz esiyordu bahçelerde...

Var olmayı idrak insana büyük mutluluk,
Ölmezliğe, solmazlığa erer bu imanla...
Hasretle yanan sînelerin hasreti yokluk,
İnler dururlar her zaman ayrı bir hicranla...